Αποστολόπουλος: «Το 70-80% των μάνατζερ δεν έχουν καλούς σκοπούς»
Ο Έλληνας μάνατζερ αναφέρθηκε επίσης στα μεγάλα μεταγραφικά «μπαμ» Ελλήνων που όμως δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ αλλά και πως είναι ο χώρος αθλητικού μάνατζμεντ.
Αναλυτικά η ενδιαφέρουσα συνέντευξη του στο oneman.gr:
«Στις Μεσογειακές χώρες, κατά κανόνα, το 70-80% των ανθρώπων που ασχολούνται με το επάγγελμα του μάνατζερ, δεν έχουν καλό σκοπό. Πάνε για το εύκολο κέρδος. Είναι σημαντικό, πριν ξεκινήσεις αυτή τη δουλειά, να βάζεις κάποια όρια, κυρίως ηθικά, όχι μόνο στα λόγια αλλά και στις πράξεις. Να έχεις πει στον εαυτό σου ότι δεν θα κλέψεις τον πελάτη σου, δεν θα κοροϊδέψεις. Είναι τόσο απλά τα πράγματα. Έχω δει πολλούς που δεν έχουν κάνει μια τέτοια, εσωτερική, συμφωνία και μπαίνουν μόνο για τα λεφτά. Αν υπάρξει ποτέ πραγματικός έλεγχος, αν μας έπαιρναν όλους και μας πήγαιναν στο εξωτερικό, στους περισσότερους θα είχε αφαιρεθεί η άδεια».
«Αυτοί που δουλεύουμε σήμερα, είμαστε στην ουσία 4-5 γραφεία. Υπάρχουν κι άλλοι, όμως αυτοί που έχουν κέρδη και πάει μπροστά η δουλειά τους, είμαστε τόσοι, και είμαστε καλοί επαγγελματίες. Σε σχέση με τον Ιταλό μέσο ατζέντη, οι 4-5 κορυφαίοι Έλληνες ατζέντηδες, είναι καλύτεροι, πιο σοβαροί. Γενικά οι Μεσογειακοί δεν έχουν το καλύτερο όνομα σ’ αυτή τη δουλειά. Αν πας πιο πάνω, Γερμανία, Ολλανδία κλπ, θα δεις πιο σοβαρούς».
Η αρπαγή παικτών: «Η αρπαγή παικτών στην Ελλάδα υπάρχει σε πολύ μικρότερο βαθμό σε σχέση με το εξωτερικό. Εκεί βγαίνουν μαχαίρια και πολλά χρήματα κάτω απ’ το τραπέζι, κατευθείαν στην οικογένεια. Καταλαβαίνει κανείς λοιπόν πόσο αλλοιωμένο είναι το σύστημα σε μια τέτοια περίπτωση, η ίδια η οικογένεια. Μου το έχουν κάνει κι εμένα αυτό, την ανοησία δεν μπορείς να την κερδίσεις. Κι εμείς έχουμε κάνει λάθη κι ανόητα πράγματα, εννοείται, αλλά έχω δει τόσο εξώφθαλμα βλακώδεις περιπτώσεις που δεν το πίστευα».
Η σχέση μάνατζερ-δημοσιογράφου: «Οι 9 στους 10 δίνουν ψεύτικες πληροφορίες στους δημοσιογράφους. Υπάρχουν συνάδελφοι που αντί να στηρίξουν τον αθλητή στο ουσιαστικό κομμάτι που χρειάζεται ο αθλητής, πιστεύουν ότι με τα media αρκεί και τελείωσε. Γύρω από τον αθλητή πρέπει να υπάρχει μια προσέγγιση σχεδόν επιστημονική στο να του δίνονται πράγματα, να καλύπτονται τα κενά του, τα οποία μπορεί να προκύπτουν από την ομάδα του, να μπαίνει το μυαλό του σε έναν επαγγελματικό ορίζοντα. Αυτά είναι αναγκαία. Ο αθλητής θα πρέπει να σκέφτεται σαν μάνατζερ, να είναι μάνατζερ του εαυτού του, όπως είναι ο γιατρός του εαυτού του, είναι ο πρώτος που αισθάνεται μια ενόχληση και ζητάει αλλαγή. Θα πρέπει σιγά σιγά να γίνει και μάνατζερ, να σκέφτεται τι του λέει αυτός που έχει απέναντί του, να καταλαβαίνει την επικοινωνία, να υπάρχει ένα κοινό πλάνο. Έχω δει συναδέλφους να κάνουν το άσπρο-μαύρο στον τύπο, αυτό όμως δεν μπορεί να κρατήσει για περισσότερο από μερικούς μήνες.
Άλλο κάνω διαφήμιση και υποστηρίζω τον ποδοσφαιριστή μου και του δίνω λάμψη κι άλλο λέω ψέματα. Τα ψεύτικα νούμερα συνήθως τα βγάζουν οι μάνατζερ, την ομάδα δεν την συμφέρει, αν ξέρει τι έχει, πώς θα το χειριστεί και πού μπορεί να φτάσει.
Δεν μιλάω ποτέ για νούμερα, είναι αρχή μου αυτή. Μπορεί να εμπιστευτώ 2-3 ανθρώπους περισσότερο, γιατί νιώθω καλύτερα μαζί τους και γιατί νιώθω ότι την επικοινωνία μας την πάνε μπροστά, προσφέροντας το στίγμα ή τη γνώμη τους. Οι δημοσιογράφοι πρέπει να συμβουλεύουν τους ειδικούς, είτε μιλάμε για ομάδες είτε για μάνατζερ, γιατί έχουν μια κρίση πιο σφαιρική. Πρέπει να συμμετέχουν, κάποιοι βέβαια είναι και επικίνδυνοι, πρέπει αυτό να γίνεται με έναν κοινό γνώμονα, πολλές φορές αυτό έχει γίνει με άσχημο τρόπο, γι’ αυτό και έχει βγει το όνομα ότι είμαι αντιδημοσιογραφικός. Δεν απαντάω σε αυτόν που είναι θρασύς και θα το παίξει εξυπνάκιας. Θα απαντήσω σε αυτόν που θα είναι ευγενικός και ξέρει τα όριά του, που θα ξέρει πώς να μου μιλήσει και πώς να μου το ζητήσει. Εκπροσωπώ τα συμφέροντα ενός αθλητή που πολλές φορές συνδέεται με μια ομάδα και έχει από πίσω του μια οικογένεια και πρέπει να είμαι πολύ προσεκτικός στο τι λέω».
Πώς προκύπτoυν τα εξωπραγματικά ποσά μιας μεταγραφής: «Το ποσό αυτό δεν προκύπτει, το έχω σκεφτεί πολλές φορές και πλέον καταλήγω εκεί. Η FIFA έκανε κάποιες ενέργειες για να περιορίσει τη δύναμη των ατζέντηδων αλλά αυτή δεν περιορίζεται.Το μάνατζμεντ δεν είναι κάτι που πουλάς στη χοντρική ή τη λιανική, είναι ιδέες, πλάνο. Ο Πογκμπά ήταν αποτέλεσμα ενός πλάνου, όπως και ο Δώνης. Δεν είναι κάτι που το παίρνεις 5 δραχμές και το πουλάς 10, ακολουθεί η μία κίνηση την άλλη σε μια λογικομαθηματική σειρά. Ο καθένας βλέπει τι έχει προηγηθεί στον αντίστοιχο Μπαπέ ή Πογκμπά και προσπαθεί να πετύχει κάτι καλύτερο. Μας αρέσει στο μάνατζμεντ να σπάμε ρεκόρ και τα νεύρα των ανθρώπων”.
Τι γίνεται σε μια αίθουσα διαπραγματεύσεων: «Χαμός γίνεται. Μπορεί να υπάρξουν κενά ωρών χωρίς να γίνεται τίποτα. Όταν κλείνει μια μεταγραφή και εμπλέκονται πολλά μέρη, μπορεί το ένα μέρος να περιμένει για ώρες να τα βρουν οι άλλες πλευρές. Ο παίκτης μπορεί να περιμένει να τα βρουν οι ομάδες για παράδειγμα. Μετά μπορεί να μπαίνεις εσύ στο χορό κι ό,τι έχεις πει λίγο να το αλλάζεις, ή ό,τι σου έχουν πει λίγο να αλλάζει, υπάρχει αυτό το παιχνίδι. Μπορεί μέσα σε 5 λεπτά να πάρει φωτιά η κουβέντα ή μια ολόκληρη μέρα να περιμένεις τους άλλους κι εσύ να τα έχεις φτιάξει όλα. Αυτό που λέω εγώ στους αθλητές μου κι είναι η κατευθυντήρια γραμμή μου, είναι όταν φτάνουμε στο συμβόλαιο να έχουν οδηγήσει εκεί οι εξελίξεις, να είναι η λογική συνέπεια, να μην πάμε εκεί για να τσακωθούμε. Να είμαστε τα καλά παιδιά, άλλο που εγώ τσακώνομαι, είναι το χούι μου. Αυτή είναι η τακτική μου, αν κάνει ο αθλητής αυτά που πρέπει, το συμβόλαιο έχει χτιστεί μόνο του, αρκεί να δώσεις μερικές πληροφορίες λίγο καιρό πριν. Οι καλές ομάδες ακούνε και ξέρουν να κάνουν λογαριασμούς».
Για το κλείσιμο, δεν θα μπορούσα να μην ζητήσω από τον κύριο Αποστολόπουλο να ξεχωρίσει μερικές από τις μεταγραφικές ιστορίες τις οποίες έχει ζήσει στην καριέρα του.
«Δεν θα ξεχάσω ποτέ την υπόθεση του Σεϊταρίδη με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Αγαπάω πολύ και τον Γιούρκα και τον πατέρα του, τον Δημήτρη. Δεν θα ξεχάσω τη στιγμή που μας πηγαίνει ο Δημήτρης στο αεροδρόμιο για να φύγουμε με τον Γιούρκα στη Μαδρίτη ενώ ο Παναθηναϊκός ξέραμε ότι τον δίνει στην Πόρτο. Ήταν η μέρα που ο Φλορεντίνο Πέρεθ κέρδισε τις εκλογές και το ίδιο βράδυ τον συναντήσαμε, με τρομερό άγχος γιατί ξέραμε ότι η ευκαιρία που μας παρουσιαζόταν ήταν μοναδική. Τέτοιο επαγγελματισμό έχω δει μόνο στη Ρεάλ και τη Μίλαν, αυτή η αντιμετώπιση, σε κάνουν καλύτερο, σου δίνουν ιδέες, σε πάνε προς τα μπροστά. Όταν μας έφεραν τα συμβόλαια, μας είπαν απλά να συμπληρώσουμε το ποσό που θέλουμε για 5 χρόνια, το γράψαμε, έφυγε ο αντιπρόεδρος, πήγε στο δίπλα γραφείο και γύρισε λέγοντας ΟΚ, απλά θα είναι και η προμήθεια μέσα και τελείωσε εκεί. Μετά έπρεπε η Ρεάλ να βρει άκρη με τον Παναθηναϊκό, κάτι που δεν έγινε ποτέ, αλλά αυτό το διήμερο θα μου μείνει αξέχαστο, θυμάμαι κάθε λεπτομέρεια».
Μια δεύτερη ιστορία είναι αυτή του Λάζαρου, στη Λίβερπουλ. Είχαμε ταξιδέψει, είχαμε περάσει ιατρικά, είχα συμφωνήσει αρχικά και με τον ΠΑΟΚ επίσημα, όμως τις τελευταίες ημέρες των μεταγραφών ο τότε πρόεδρος του ΠΑΟΚ έκανε πίσω. Τότε ήταν που είπα πως επειδή το σύστημα του ελληνικού ποδόσφαιρου κάποιες φορές τρώει τα παιδιά του, θα πρέπει να το αντιμετωπίζουμε πολύ αυστηρά.
Πολύ μεγάλο σχολείο για μένα ήταν ο Ντέμης. Είχε μια ικανότητα να σκέφτεται πολύ γρήγορα τα πράγματα. Ήμουν νεαρός ακόμα, ήταν η πρώτη μου δουλειά και σκεφτόταν τόσο γρήγορα αυτό που έπρεπε να κάνει που βοηθούσε όσους ήταν γύρω του, τα έκανε όλα πιο εύκολα. Πολύ μεγάλη προσωπικότητα, δεν απέκτησα ποτέ φιλία μαζί του, για να πω την αλήθεια μπορεί και να μην συμπαθούσαμε ο ένας τον άλλον αλλά είχε την πιο γρήγορη σκέψη για να πάνε μπροστά τα πράγματα το οποίο είναι το πιο σημαντικό στο ποδόσφαιρο και τη ζωή. Μακάρι να ήταν όλοι οι αθλητές έτσι».
Πηγή:oneman.gr
