Από την… «πλατεία Τσαρπανά» στην…«καρδιά» της Νέας Υόρκης
Τον πρωτογνώρισα πιτσιρικάς. Όταν με την τσακαλοπαρέα μου κατεβήκαμε από το Κουλέ – καφέ στο Σιντριβάνι για να πάρουμε μέρος στις δοκιμές που γινόντουσαν προκειμένου να στελεχωθούν οι παιδικές ομάδες του Δικέφαλου. Ήταν αυτός που μου έδωσε τα «ρούχα» (τρία νούμερα μεγαλύτερα όλα!!!). Μου χαμογέλασε με χάιδεψε και μου είπε: «μικρέ, να προσέχεις να μην χτυπήσεις».
Από εκείνη τη στιγμή ο Νικηφόρος Τσαρπανάς και όσο κράτησε η προσπάθεια μου για να γίνω…αστέρι του ποδοσφαίρου – κάτι που δεν συνέβη μιας και αφιερώθηκα στις σπουδές μου – ήταν για μένα δεύτερος πατέρας μου. Όταν αποχαιρέτησα τις φιλοδοξίες μου και το παιδικό μου θράσος να γίνω ο νέος Κουιρουκίδης, ο Νικηφόρος Τσαρπανάς αποτελούσε σταθερά ένα Σαββατιάτικο ραντεβού – κάπου κοντά στο δειλινό – για συζητήσεις που δεν διέφεραν σε τίποτα από εξομολογήσεις και καταθέσεις ψυχής. Καλόγνωμος και υπομονετικός χαρακτήρας, μου ανοιγόταν, μου έλεγε τα παράπονα του, αφού πιο μπροστά με ξόρκιζε ότι δεν θα τα ακούσει δεύτερος.
Χάρηκε όσο κανείς άλλος, όταν είδε για πρώτη φορά την υπογραφή μου κάτω από ένα ρεπορτάζ που αφορούσε τον ΠΑΟΚ στα πρώτα βήματα της δημοσιογραφικής μου ενασχόλησης. Έκανε το σταυρό του και είπε: «Δοξάζω τον Πανάγαθο γιατί με αξίωσε να ζω και να δω ένα παιδί δικό μας και μέσα από την οικογένεια μας να μπορεί να πάρει θέση σε εφημερίδα της πόλης». Κάτι που όπως μου τόνισε ιδιαίτερα ήταν σημαντικό γιατί κάτι τέτοιο δεν υπήρχε εκείνη την εποχή.
Η φιλία μας κράτησε πολλά χρόνια, όπως και οι Σαββατιάτικες συζητήσεις μας. Μου άνοιγε πάντα την καρδιά του και μου αποκάλυπτε όσα τον τυραννούσαν για τη «ζωή που έχασε» αλλά και όσα του έδιναν κουράγιο και τον κρατούσαν όρθιο. Ιερά μυστικά και πατρικές συμβουλές από έναν Κωνσταντινοπολίτη νοικοκύρη, προκομμένο που όμως την περιουσία του (συμπεριελάμβανε και τρία φορτηγά), την «κατέθεσε» στην προσπάθεια στήριξης και ανόρθωσης του αγαπημένου του ΠΑΟΚ. Από πετυχημένος επιχειρηματίας, ο Νικηφόρος Τσαρπανάς κατέληξε φροντιστής της ομάδας που στην κυριολεξία λάτρευε. Δεν έδειχνε πάντως ότι τον ενοχλούσε αυτή η κατάληξη.
Το γεγονός και μόνο ότι υπηρετούσε αυτό που θεωρούσε ότι ήταν ολόκληρη η ζωή του, τον ικανοποιούσε σε απόλυτο βαθμό και τον γέμιζε. Σεμνός και καλόβολος από την φύση του αρκετές φορές αποτελούσε στόχο απαράδεκτων συμπεριφορών. Θα μείνει σαν «ιστορικό γεγονός» η έκρηξη του Γιώργου Κούδα όταν κάποια μέρα βρήκε κλαμένο το Νικηφόρο Τσαρπανά εξαιτίας μιας τέτοιας απαράδεκτης συμπεριφοράς. Ο Γιώργος που συμπαθούσε ιδιαίτερα τον καλοκάγαθο φροντιστή, έξαλλος πήγε και βρήκε τον συγκεκριμένο παράγοντα και τον πέρασε γενιές δεκατέσσερις, προειδοποιώντας τον ότι δεν θα του επέτρεπε άλλη φορά ούτε να ακουμπήσει το Νικηφόρο.
Όπως προανέφερα τον Τσαρπανά τον γνώρισα πιτσιρικάς. Ο ίδιος έλεγε ότι είναι εκείνος που με «ευλόγησε» και με έκανε Παοκτσή. Τον έζησα έφηβος και αμέσως μετά σαν νεαρός, αλλά και αργότερα σαν έμπειρος δημοσιογράφος. Τελικά τον…«αποχαιρέτησα» στο νοσοκομείο ΑΧΕΠΑ, όταν ήρθε και με βρήκε ο Πέτρος Καλαφάτης και μου είπε ότι ήθελε να με δει ο Τσαρπανάς γιατί περνούσε τις τελευταίες του ημέρες, χτυπημένος από τον καρκίνο. Πήγα στο νοσοκομείο, κάθισα δίπλα του, στο κρεβάτι, τον αγκάλιασα και τον άφησα να μιλήσει πρώτος. Μου είπε: «Δημητρό παιδί μου, εγώ «φεύγω», ξέρεις πόσο σε αγαπώ. Θα σου ζητήσω μια χάρη. Να συνεχίσεις να βοηθάς το σωματείο και να μην ξεσυνερίζεσαι αυτόν τον τρελό (αναφέρθηκε σε συγκεκριμένο παράγοντα και στην κόντρα που είχα μαζί του). Αυτός βάζει τον εαυτό του πάνω από το σωματείο. Εμείς είμαστε άλλου είδους Παοκτσήδες. Θέλω να με θυμάσαι και να μην ξεχάσεις αυτή τη χάρη που σου ζήτησα». Μοναδικός μάρτυρας ο Πέτρος Καλαφάτης.
Σε κάποιο σχόλιο μου στο παρελθόν τον είχα χαρακτηρίσει …«Άγιο» του ΠΑΟΚ. Πολλές φορές τον μνημόνευα και πάντοτε περίμενα ότι θα βρεθεί κάποιος επιτέλους να σκεφτεί να τον τιμήσει με μια επίσημη πράξη και αναφορά στην προσφορά του. Κι αυτό επιτέλους έγινε την Κυριακή. Η…«πλατεία Τσαρπανά» παοκτσήδικη, ορθόδοξη πρόθεση κι έμπνευση ενός σπουδαίου αθλητάνθρωπου που τιμά τον σύλλογο με την παρουσία του στα δρώμενα του, του Γιώργου Λυσσαρίδη, ήρθε για να αναβιώσει αλλά και για να πληροφορήσει και να στεριώσει την μνήμη ενός ανθρώπου που έγινε θησεία και υπηρέτησε με ανεπανάληπτη ανιδιοτέλεια τον ΠΑΟΚ. Δίπλα του συμπαραστάτης σε αυτή την προσπάθεια και ο Γιώργος Κούδας.
Οι διαδρομές ασπρόμαυρων αναμνήσεων για τον υπογράφοντα συμπληρώνονται και με όσα συνέβησαν στη Νέα Υόρκη με την επίσκεψη του Ιβάν Σαββίδη στον Σύνδεσμο Φίλων του ΠΑΟΚ της Νέας Υόρκης. Εκεί που οι Παοκτσήδες της μεγαλούπολης, ακριβώς στην «καρδιά» της έστησαν και πάλι τον Σύνδεσμο τους, που τον θεμελίωσε ο αείμνηστος Σάκης Ιγνατιάδης.
Πριν από αρκετές δεκαετίες αυτός ο Σύνδεσμος με προσκάλεσε και βρέθηκα μαζί με τα παιδιά που φιλοδοξούσαν να σηκώσουν το δικό τους παοκτσήδικο φάρο στην άλλη άκρη του κόσμου και μακριά από την πατρίδα. Μου ζήτησαν μια αφιέρωση ιδιόγραφη στο λεύκωμα που ήταν το πρώτο που θα κυκλοφορούσαν και ανταλλάξαμε απόψεις γύρω από την οργάνωση και από τον τρόπο σύνδεσης κι επικοινωνίας που θα έπρεπε να υπάρχει με τη διοίκηση του συλλόγου στην Ελλάδα.
Στο ρεπορτάζ διάβασα ότι στη υποδοχή του Ιβάν Σαββίδη ανάμεσα στην επιτροπή, ήταν και η Ολυμπία Ιγνατιάδη. Θαρρώ πως πρέπει να είναι στενή συγγενής του αείμνηστου και αξέχαστου Σάκη. Διαδρομές λοιπόν μακρινές αλλά και παράλληλες. Άλλωστε ο Δικέφαλος έχει φτερά και μπορεί εύκολα να φτερουγίζει από τη μια άκρη της Γης ως την άλλη. Μνήμες με καημούς αλλά και με περηφάνια που αφορούν έναν μεγάλο σύλλογο. Για τον οποίο είναι υπερήφανοι όσοι τον υπηρετούν και τον τιμούν όπως τον τίμησε ο αείμνηστος Νικηφόρος Τσαρπανάς αλλά και οι Παοκτσήδες της διασποράς.
Σ.Σ: Ο Παππάς διαιτητής στο ΠΑΟΚ – Ολυμπιακός. Όπως το είχαμε προβλέψει αλλά και το είχαμε γράψει. Είναι ο ίδιος διαιτητής που είχε επιλεγεί για τον αγώνα Παναθηναϊκού - Ολυμπιακού, που τελικά δεν… έγινε. Με ότι σημαίνει αυτό το τελευταίο. Αυτή η επισήμανση χωρίς να υπολογίσουμε βέβαια και τα όσα όργια έχει διαπράξει υπέρ του θρύλου και εις βάρος του ΠΑΟΚ.
