Από λόγια χορτάσαμε, έργα χρειάζονται κ. Κοντονή…
Διαβάζω τα ρεπορτάζ περί της δυναμικής επιστροφής του υφυπουργού Αθλητισμού, Σταύρου Κοντονή, και της αποφασιστικότητας με την οποία αντιμετωπίζει το θέμα της εφαρμογής του δικού του νόμου περί των τακτικών δικαστών.
Αισθάνομαι ότι βρίσκομαι 2-3 μήνες πίσω, τότε που και πάλι ο κ. Κοντονής έκανε δηλώσεις, διοχέτευε πληροφορίες περί των προθέσεών του, έκανε ραντεβού με τους εκπροσώπους των ελληνικών ομάδων που συμμετέχουν στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, για να τους καταστήσει σαφές ότι θα υποστούν συνέπειες, διότι είναι αποφασισμένος να συγκρουστεί με την ΕΠΟ, διακινδυνεύοντας την παρέμβαση της ΟΥΕΦΑ.
Είναι η γνωστή ιστορία με την υποχρέωση της ΕΠΟ, όπως προκύπτει από το νόμο Κοντονή, να επανδρώσει με τακτικούς δικαστές όλα τα δικαιοδοτικά της όργανα, κάτι που η ομοσπονδία εξακολουθεί να αρνείται να πράξει για το Διαιτητικό Δικαστήριο.
Είναι, όμως, ταυτόχρονα και η γνωστή ιστορία με τον υπουργό, ο οποίος απειλεί, δηλώνει έτοιμος να τραβήξει το σχοινί, διατεθειμένος να πάρει την απόφαση ακόμη κι αν θα αποκλειστούν οι σύλλογοι και η εθνική ομάδα από τις διοργανώσεις της ΟΥΕΦΑ και της ΦΙΦΑ, αλλά, μέχρι εκεί…
Αναρωτιέμαι, όπως και ο καθένας, νομίζω, που παρακολουθεί πώς εξελίσσεται το θέμα, γιατί δεν οδήγησε το θέμα στα άκρα ο κ. Κοντονής πριν τις εκλογές, όταν και πάλι οι χειρισμοί του ήταν ανάλογοι αυτών που και αυτές τις μέρες κάνει;
Γιατί δεν διέρρηξε τις σχέσεις του με τον ΕΠΟ, από την στιγμή που τα στελέχη της διοίκησης της ομοσπονδίας τον… γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους;
Δεν ξέρω τι άποψη έχουν ο Ολυμπιακός και ο Αστέρας Τρίπολης, αλλά ο ΠΑΟΚ το έχει πει σε όλους τους τόνους ότι δεν πρόκειται να διστάσει, δεν πρόκειται να φοβηθεί την πιθανότητα να μείνει εκτός ευρωπαϊκών διοργανώσεων, εφόσον ο κ. Κοντονής είναι αποφασισμένος να επιβάλλει τη νομιμότητα.
Αρα, τι περιμένει ο υπουργός; Γιατί δεν δρομολογεί τις εξελίξεις; Προσωπικά, πιστεύω ότι δεν το κάνει γιατί δεν είναι στην πραγματικότητα όσο αποφασισμένος θέλει να δείχνει. Νομίζω ότι δεν το κάνει, διότι εξακολουθεί να λειτουργεί, κυρίως, επικοινωνιακά και όχι επί της ουσίας.
Το έχω πει πολλές φορές ότι εύχομαι να με διαψεύσει με τα έργα του ο κ. Κοντονής, αλλά στην πράξη διαπιστώνω ότι αρκείται σε… μεγάλα λόγια και δεν καταφέρνει ούτε κάποια από αυτά που ως αυτονόητα πέρασε στο νόμο, που ο ίδιος έφερε στη Βουλή, να εφαρμόσει.
Γιατί δεν είναι μόνο οι τακτικοί δικαστές. Είναι και οι κάμερες και το ηλεκτρονικό εισιτήριο. Υποτίθεται ότι τα επαγγελματικά πρωταθλήματα δεν θα ξεκινούσαν αν δεν είχαν όλα τα γήπεδα αυτές τις –απολύτως απαραίτητες- δυνατότητες.
Δεν χρειάζεται, βέβαια, να πω ότι τον όρο –περί καμερών και ηλεκτρονικών εισιτηρίων- δεν πληρούν ούτε τα γήπεδα της Superleague, ενώ ολοκληρώθηκε και η 4η αγωνιστική προχθές. Και αμφιβάλλω αν θα μπορούν στο σύνολό τους να ανταποκριθούν οι ομάδες σε αυτή την απαίτηση, έστω στο τέλος του πρώτου γύρου.
Για την Β’ Εθνική, μοιάζει με ανέκδοτο να υπάρχει συζήτηση για κάμερες ασφαλείας και ηλεκτρονικό εισιτήριο, όταν περισσότερες από τις μισές ομάδες δεν έχουν άδεια συμμετοχής και είναι αμφίβολο αν θα μπορούν να πληρώνουν τους ποδοσφαιριστές τους.
Συνεπώς, η συζήτηση γίνεται για να γίνεται και για να δημιουργείται η αίσθηση ότι κάτι κάνει ο υπουργός, την στιγμή που η κατάσταση όχι μόνο δεν διορθώνεται αλλά κάθε μέρα είναι και χειρότερη…
