Απλά ένα αμυδρό φως στο σκοτάδι της εξαθλίωσης το ωραίο ποδόσφαιρο

Xρόνο να έχεις ελεύθερο, να χορταίνεις ποδόσφαιρο τα σαββατοκύριακα, πέρα, βέβαια, από τα μεσοβδόμαδα βραδινά με Τσάμπιονς Λιγκ και Γιουρόπα Λιγκ. Στην ψυχοπλακωτική εποχή που ζούμε, για τον φίλαθλο είναι ένα από τα καλύτερα αγχολυτικά. Αν μπορείς να διαθέσεις τα ουκ ολίγα που χρειάζονται κάθε μήνα για NOVA και OTE TV, τα χαλαλίζεις με την ψυχή σου, γιατί, παρακολουθώντας αγώνες από τα μεγάλα ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα διασκεδάζεις με την ψυχή σου.

Καμιά φορά λέω από μέσα μου «πού θα πάει, βλέπε – βλέπε, κάτι θα μάθουμε κι εμείς εδώ στο Ελλαδιστάν για να αντιγράψουμε, μην τυχόν και φτιάξουμε κάποτε ποδόσφαιρο», αλλά προσγειώνομαι αμέσως, δίνοντας στον εαυτό μου την απάντηση: «Μακάρι να μπορούσες να μάθεις μόνο με το να βλέπεις. Ακόμη και γι’ αυτό, άλλωστε, χρειάζεται να διαθέτεις υψηλό επίπεδο παιδείας, ποιοτική κουλτούρα και υγιή φιλοσοφία. Επομένως, δεν έχουμε καμία ελπίδα». Και… όχι μόνο στο ποδόσφαιρο...

Το ματς στην Αγγλία, την Ισπανία, τη Γερμανία, τη Γαλλία, την Ιταλία και τις περισσότερες ευρωπαϊκές χώρες είναι τελετουργία. Χαίρεσαι να βλέπεις τις κερκίδες. Χαίρεσαι να βλέπεις τον αγωνιστικό χώρο. Απολαμβάνεις την όλη ατμόσφαιρα και τον αθλητικό πολιτισμό που εμείς στην Ελλάδα δεν έχουμε τη δύναμη να ακολουθήσουμε. Κι αυτό είναι το πιο τραγικό.

Μιλάμε για τη χώρα που δίδαξε τον πολιτισμό, τον αθλητισμό, τις επιστήμες και τη δημοκρατία, αλλά, 3.000 χρόνια μετά, ό,τι ωραίο της απέμεινε είναι αυτό για το οποίο φρόντισε και φροντίζει η φύση. Ολα τα υπόλοιπα τα καταστρέψαμε εμείς, οι κάτοικοι αυτής της χώρας. Την Ελλάδα τη σέβονται και την αναγνωρίζουν από άκρη σε άκρη σε όλο τον πλανήτη. Τους Ελληνες όχι. Και έχουν απόλυτο δίκιο.

Μοναδική παρηγοριά μας οι διακρίσεις στο εξωτερικό καλλιτεχνών, επιστημόνων και αθλητών. Πρόκειται, όμως, για επιτυχίες που βασίζονται στην ατομική προσπάθεια και δεν είναι αποτέλεσμα εγχώριας παραγωγικής διαδικασίας. Πρόκειται για θρίαμβο του προσωπικού ταλέντου και της σκληρής δουλειάς που κάνει το άτομο χωρίς καμία υποστήριξη από την πολιτεία και κάτω από τις αντίξοες συνθήκες που επιβάλλει μονίμως ένα κράτος πέρα για πέρα ανοργάνωτο, διεφθαρμένο, ανάλγητο, αντικοινωνικό και εχθρικό σε κάθε πρωτοβουλία με στόχο την ανάπτυξη.

Ακόμη και οι αθλητικές επιτυχίες σε επίπεδο εθνικών ομάδων, είτε πρόκειται για το ποδόσφαιρο, είτε πρόκειται για το μπάσκετ, προήλθαν από την ταυτόχρονη συσσώρευση ταλέντου αθλητών, με την ευτυχή συγκυρία της παρουσίας άξιων προπονητών – καθοδηγητών και, βέβαια, με τη συνδρομή της τύχης, η οποία ήταν σκανδαλώδης στον ανεπανάληπτο άθλο της κατάκτησης του Euro του 2004.

Σήμερα, που, λόγω της παρατεταμένης βαθιάς κρίσης, όλα τα σπουδαία μυαλά «δραπετεύουν» στο εξωτερικό, είναι να απορεί κανείς για το μέλλον αυτής της χώρας. Οι άξιοι σε λίγο καιρό δεν θα μένουν εδώ. Και όσοι θα ζουν στην Ελλάδα, θα υποφέρουν από τη φτώχεια και τη δυστυχία. Θα είναι ανάξιοι ακόμη και να… ονειρευτούν ένα καλύτερο αύριο.

Καλό αγχολυτικό, λοιπόν, το ωραίο ποδόσφαιρο, αλλά δεν μπορεί να λύσει τα προβλήματά μας. Είναι απλά ένα αμυδρό φως στο σκοτάδι της μιζέριας. Το ζητούμενο είναι πώς δεν θα «σβήσουμε» όλοι μας, έτσι όπως τα καταφέραμε, με την αφέλεια που μας «έδερνε» επί δεκαετίες και τις ανόητες επιλογές που κάναμε κάθε φορά που μας έστελναν στην κάλπη.

Οσοι ήθελαν να ζουν με αυταπάτες, ψευδαισθήσεις και… αριστερά επαναστατικά οράματα, από σήμερα μπορούν να ανησυχούν. Ο εφιάλτης της άκρας εξαθλίωσης αρχίζει. Η ψήφιση του ασφαλιστικού και φορολογικού νομοσχεδίου είναι μόνο το πρώτο βήμα προς το χάος και το απόλυτο σκότος…