Η ανωτερότητα του Ιβάν Σαββίδη απέναντι στους άλλους!

Οπως λέγαμε και χθες, είναι ζητούμενο το τι ουσιώδες μπορεί να προκύψει από την αυριανή συνάντηση των ιδιοκτητών των μεγάλων ΠΑΕ με τον υφυπουργό Αθλητισμού Σταύρο Κοντονή. Είμαι, όμως, πολύ σίγουρος για όσα δικαιούται να υποστηρίξει ο Ιβάν Σαββίδης.

Πρώτα απ’ όλα, κανείς δεν μπορεί να του αφαιρέσει το δικαίωμα να απαιτήσει σεβασμό. Σε αντίθεση με όσα φρόντισε να πιτσιλίσει σε βάρος του ο Βαγγέλης Μαρινάκης, έχει να πει ότι είναι ο μόνος από τους επιχειρηματίες που ασχολούνται με το ελληνικό ποδόσφαιρο ο οποίος προσφέρει αφειδώς χρήματα στο κράτος, αλλά και δουλειά σε εργαζόμενους. Ο Μαρινάκης διαχειρίζεται τα εκατομμύρια που έρχονται από το Τσάμπιονς Λιγκ και από τις πωλήσεις παικτών του Ολυμπιακού.

Ο Μελισσανίδης προτίμησε να ρίξει την ΑΕΚ στη Γ’ εθνική από το να αποπληρώσει τα χρέη της. Ο Αλαφούζος διαχειρίζεται κι αυτός τα όποια έσοδα έχουν ο Παναθηναικός και η Παναθηναική Συμμαχία, ενώ ο Σαββίδης έβαλε στα ταμεία του ελληνικού κράτους 11,5 εκατομμύρια και επένδυσε απλόχερα στην Ελλάδα, ανασταίνοντας θνησιγενείς επιχειρήσεις, όπως το «Μακεδονία Παλάς», η ΣΕΚΑΠ, αλλά και η ίδια η ΠΑΕ ΠΑΟΚ, η οποία όδευε με μαθηματική ακρίβεια στην οικονομική καταστροφή.

Ακόμη, θα έχει κάθε δικαίωμα να πει, όπως και ο Μελισσανίδης στο συγκεκριμένο θέμα, ότι όχι μόνο απέτρεψε την καταστροφή του ΠΑΟΚ, αλλά δημιούργησε προυποθέσεις μεγαλύτερου ανταγωνισμού στο ελληνικό ποδόσφαιρο, ξυπνώντας έναν γίγαντα που είχε αρρωστήσει βαριά και είχε βυθιστεί σε αγωνιστική (και όχι μόνο) ανυποληψία.  Αλλιώς είναι το ποδόσφαιρο χωρίς ΠΑΟΚ, ΑΕΚ (και Αρη), αλλιώς είναι με όλες τις μεγάλες και πιο δημοφιλείς ομάδες παρούσες στη Σούπερ Λίγκα.

Από εκεί και πέρα, υπάρχει ένα ακόμη σημαντικό στοιχείο, το οποίο, κατά τη γνώμη μου, πρέπει να αξιοποιήσει ο ιδιοκτήτης του ΠΑΟΚ. Η δική του ομάδα είναι η μόνη που δεν ευθύνεται για τα προπατορικά αμαρτήματα.

Τη δική του ομάδα ποτέ δεν τη διοίκησε ένας παντοκράτορας, που, ανά εποχή, έκανε κουμάντο στο παρασκήνιο του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ποτέ δεν διοίκησε τον ΠΑΟΚ ένας Γουλανδρής, ποτέ ένας Βαρδινογιάννης, ποτέ ένας Μπάρλος.

Ακόμη, ο ίδιος δεν είναι ούτε Μαρινάκης, ούτε Μελισσανίδης. Και ο Μαρινάκης και ο Μελισσανίδης έχουν σοβαρές ευθύνες για την κατάντια του αθλήματος σ’ αυτή τη χώρα. Ο Ιβάν Σαββίδης δεν έχει καμία. Αντίθετα, είναι ο άνθρωπος που μάχεται για να αλλάξουν τα δεδομένα. Όχι για να ωφεληθεί ο ΠΑΟΚ, αλλά για να ξαναβρεί το ελληνικό ποδόσφαιρο τη χαμένη αξιοπιστία του.

Δεν είναι, λοιπόν, όλοι ίδιοι και δεν εκπροσωπούν ίδιες ομάδες, ίδιες προιστορίες, ίδιες αντιλήψεις, ούτε καν ίδιες βλέψεις για το μέλλον. Δεν περιμένω, φυσικά, από τους άλλους τρεις να αναγνωρίσουν την ανωτερότητα του Ιβάν Σαββίδη και του ΠΑΟΚ, οφείλουν, όμως, να σεβαστούν έναν άνθρωπο, που, μέχρι στιγμής, μόνο έχει προσφέρει και κανέναν δεν έχει αδικήσει.

Αντίθετα, τον έχουν αδικήσει, αντιμετωπίζοντάς τον με τον χειρότερο τρόπο και με άφθονο φόβο για τη μεγάλη ομάδα που έχει τα φόντα να δημιουργήσει.

Αυτό το τελευταίο είναι το μόνο στο οποίο έχει αποτύχει ο Σαββίδης. Αλλά ούτε το πάθος του έχασε, ούτε την αισιοδοξία του. Κάποια στιγμή, μαθαίνοντας και από τα λάθη του, θα τα καταφέρει. Και τότε πρέπει να τον ευγνωμονούν ακόμη περισσότερο.

Γιατί θα έχει ανεβάσει κατακόρυφα το ενδιαφέρον για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Κι αν όλοι συμφωνήσουν με τις δικές του αντιλήψεις για την εξυγίανση, τότε επιτέλους θα αποκτήσουμε το ποδόσφαιρο που όλοι θέλουμε.

Ένα ποδόσφαιρο στο οποίο θα επικρατεί ο πιο άξιος και θα έχει τύχη, στην καλή του μέρα, ακόμη και ο αδύναμος κόντρα στον ισχυρότερο. Κι αν όλα αυτά μοιάζουν σ’ αυτή τη χώρα με όνειρο απατηλό, σε όλα τα σοβαρά ευρωπαικά Πρωταθλήματα είναι αυτονόητα και δεδομένα.