«Ήταν πολύ σκληρό. Είσαι εκεί και κάνεις προπόνηση μαζί του και ένα δευτερόλεπτο μετά δεν υπάρχει, είναι νεκρός. Κάναμε μία άσκη αποκατάστασης πολύ ελαφριά και δεν είχε πολλή ζέστη σε σύγκριση με τις προηγούμενες εβδομάδες.
Είχαμε μόλις δώσει τις σαλιάρες και ένα δευτερόλεπτο έπειτα ο Σεΐκ Τιοτέ λιποθύμησε. Οι συμπαίκτες του άρχισαν να φωνάζουν, οι γιατροί έτρεξαν άμεσα και στην αρχή ο Σεΐκ ξαναβρήκε τις αισθήσεις του και σηκώθηκε.
Έπειτα όμως έπεσε ξανά, χωρίς να πει τίποτα. Επιχειρήσαμε να του κάνουμε ανάνηψη προσπαθώντας να τον σώσουμε στη ζωή αλλά δυστυχώς δεν τα κατάφερε. Ο Σεΐκ ήταν βαθιά θρησκευόμενος και ακολουθούσε το ραμαζάνι, όμως κατά τη γνώμη μου αυτό δεν είχε να κάνει τίποτα με το θάνατό του. Τα αίτια του θανάτου του δεν έχουν ακόμα γνωστοποιηθεί, όμως φαίνεται πως είναι διάφοροι λόγοι.
Για μένα ήταν ένα τρομερό χτύπημα καθώς από τη στιγμή που είχε έρθει είχαμε πλησιάσει πολύ ο ένας τον άλλο: του έλειπε το ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο και εγώ για εκείνον εκπροσωπούσα μία σύνδεση με τον κόσμο που είχε αφήσει.
Στα αποδυτήρια τον φώναζαν «το αφεντικό», ήταν ένας συμπαθητικός τύπος, με μεγάλο χάρισμα και πολύ θρησκευόμενος, θα μας λείψει πολύ».
