Ανακυκλώνει τις αδυναμίες του

«Θα έχει… ουρά και για τους δύο», ήταν ο τίτλος του άρθρου μου το Σάββατο, παραμονή του τοπικού ντέρμπι Ηρακλής-ΠΑΟΚ.

Το έγραφα, βέβαια, εξηγώντας ότι σε περίπτωση αρνητικού αποτελέσματος, είτε για τη μία είτε για την άλλη ομάδα, θα υπάρχουν συνέπειες, αφού θα έρθει (το αρνητικό αποτέλεσμα) να προστεθεί σε άλλα που είχαν προηγηθεί.

Τελικώς, στο Καυτανζόγλειο το παιχνίδι προχθές έληξε ισόπαλο 3-3. Μια ισοπαλία, όμως, η οποία σηκώνει πολλή συζήτηση, ειδικά για τον ΠΑΟΚ και το κατά πόσο ο τρόπος με τον οποίο ήρθε αυτό το αποτέλεσμα για την ομάδα του Τούντορ, μπορεί να θεωρηθεί θετικός ή όχι.

Ακούω από το βράδι της Κυριακής πολλούς να λένε ότι η ισοπαλία ήταν μια χαρά για τον Ηρακλή και άσχημη για τον ΠΑΟΚ. Δεν ξέρω αν ισχύει απόλυτα αυτό που λένε για τον Ηρακλή, αν και είμαι κοντά σε αυτή την άποψη. Είναι σίγουρο, όμως, ότι ήταν ένα κακό αποτέλεσμα για τον ΠΑΟΚ.

Κακό επειδή μεγάλωσε ακόμη περισσότερο η διαφορά που τον χωρίζει από τις ομάδες που βρίσκονται πάνω από αυτόν. Κακό γιατί αδίκησε τον εαυτό του, αφού έστω κι αν δεν ήταν καλύτερος από τον Ηρακλή, κάλλιστα θα μπορούσε να νικήσει, αν δεν έκανε… δώρο το γκολ στον Βέλλιο (2-1) και το γκολ που διαμόρφωσε το τελικό αποτέλεσμα (3-3), αλλά κι αν ευστοχούσε, βέβαια, στο πέναλτι ο Μπερμπάτοφ.

Ωστόσο, ανεξάρτητα από τα δώρα που έκανε ο ΠΑΟΚ στον Ηρακλή, το μεγαλύτερο πρόβλημα για την ομάδα του Τούντορ είναι ότι εξακολουθεί να ταλαιπωρείται από τα ίδια ακριβώς προβλήματα που την ταλαιπωρούν από την αρχή του πρωταθλήματος.

Ο Ολσεν συνεχίζει να δέχεται… κοροϊδίστικα γκολ. Η αμυντική γραμμή του ΠΑΟΚ συνεχίζει να είναι ανάμεσα στις χειρότερες του πρωταθλήματος στην αντιμετώπιση των αντιπάλων της στις φάσεις στον αέρα. Μεσοαμυντικά παραμένουν τα προβλήματα, οι δυσλειτουργίες, τα αβίαστα –αλλά καταδικαστικά- λάθη (βλ. Σάμπο προχθές στο Καυτανζόγλειο).

Η διαχείριση του υλικού είναι ένα θέμα το οποίο, επίσης, προκαλεί ερωτηματικά. Η περίπτωση της απουσίας των Κωνσταντινίδη-Κίτσιου, που ούτε αυτή είναι αρκετή για να δώσει ο Τούντορ ευκαιρία στον Σκόνδρα, είναι πολύ χαρακτηριστική.

Θέλω να πω, δηλαδή, ότι όσο υπομονή κι αν έχει –που έχει- ο κόσμος του ΠΑΟΚ, δικαίως αναρωτιέται πώς γίνεται όλα τα προαναφερθέντα να παραμένουν ως προβλήματα και να μην αντιμετωπίζονται. Είναι φυσιολογικό ο καθένας να διερωτάται πώς γίνεται και ο ΠΑΟΚ δεν δείχνει, ύστερα από επτά αγωνιστικές στο πρωτάθλημα, σημάδια βελτίωσης.

Για ομάδες του επιπέδου του ΠΑΟΚ, δεν αρκεί να διαπιστώνεις ότι προσπαθούν να παίξουν καλό ποδόσφαιρο. Χρειάζεται και να τις βλέπεις να παίζουν και αυτό να τις οδηγεί σε νίκες. Αυτό, όμως, δεν γίνεται ακόμη για την ομάδα του Τούντορ.

Κι επειδή ακριβώς δεν γίνεται, αντίπαλοι όπως ο Ηρακλής, οι οποίοι προσεγγίζουν τα παιχνίδια κόντρα στον ΠΑΟΚ με ρεαλισμό και έχουν καλή τακτική, εκμεταλλεύονται τις συγκυρίες αλλά και τα… δικαιώματα που δίνει ο Δικέφαλος με τα λάθη που είδαμε και προχθές να γίνονται, παίρνουν αποτελέσματα.

Οι «κυανόλευκοι» έκαναν την Κυριακή αυτό ακριβώς που έπρεπε να κάνουν. Δεν άφησαν να ανοίξει το παιχνίδι, προσπάθησαν να είναι αποτελεσματικοί στις μονομαχίες, πίεσαν τον ΠΑΟΚ ψηλά, εστίασαν στα αδύνατα σημεία του (κυρίως στην μεσοαμυντική του λειτουργία και στα στημένα) κι έτσι πήραν μια ισοπαλία πολύ σημαντική γι’ αυτούς.