Αναγκαίος ο ηγέτης, ακόμη και σε συλλογικές προσπάθειες

Τρεις μήνες μας χωρίζουν από τις εκλογές της ΕΠΟ, με την αντιπολίτευση να διαθέτει, πλέον, μια ισχυρή βάση, από την οποία ελπίζει ότι θα πάρει τον Οκτώβριο το αποτέλεσμα που χρειάζεται για να ρίξει την διοίκηση Γκιρτζίκη.

Στην αντιπολίτευση υπάρχει η πίστη, η πεποίθηση θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι ο δρόμος είναι ανοιχτός και τίποτε δεν μπορεί να οδηγήσει την πορεία τους προς τη νίκη.

Γι’ αυτό και δεν βιάζονται να συμφωνήσουν και να ανακοινώσουν τον επικεφαλής της παράταξής τους. Είναι σπάνιο για εκλογική διαδικασία, να μην υπάρχει σε μια παράταξη ο επικεφαλής, τρεις μήνες πριν από τις εκλογές.

Είναι φανερό, όμως, ότι για τις ενώσεις που αντιτίθενται στην διοίκηση Γκιρτζίκη, δεν είναι το μείζον ποιον θα έχουν ως ηγέτη. Θεωρούν ότι η προσπάθειά τους είναι συλλογική και δεν θα πάρουν λιγότερες ή περισσότερες ψήφους ανάλογα με το ποιος θα είναι ο ηγέτης τους.

Αλλωστε, το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας για τον διοικητικό απολογισμό στην γενική συνέλευση της ΕΠΟ την προηγούμενη εβδομάδα, το οποίο ήταν ένα ισχυρό μήνυμα ανατροπής της νυν διοίκησης, δεν ήρθε λόγω της ύπαρξης ενός χαρισματικού ηγέτη, ο οποίος πήρε πάνω του το μεγαλύτερο βάρος της ευθύνης και της προσπάθειας.

Ηταν το αποτέλεσμα συλλογικής δουλειάς, την οποία, βέβαια, συντονίζει ο Βαγγέλης Γραμμένος, στον οποίο οφείλουμε να πιστώσουμε ένα σημαντικό μερίδιο στην επιτυχία.

Ανεξάρτητα, πάντως, από το αν έβλαψε ή ωφέλησε την αντιπολίτευση το γεγονός ότι μήνες τώρα πορεύεται χωρίς να έχει βγάλει μπροστά αυτόν που προορίζει για πρόεδρο της ΕΠΟ εφόσον κερδίσει τις επικείμενες εκλογές, αυτό δεν μπορεί να συνεχίζεται.

Θα πρέπει το επόμενο διάστημα το πρόσωπο αυτό, που θέλουν να είναι κοινής αποδοχής, να συμφωνούν, δηλαδή, για την επιλογή του και οι Ενώσεις και οι ΠΑΕ, να γίνει γνωστό.

Και δεν θα πρέπει να πληροί μόνο το κριτήριο του… ενωτικού, αλλά να διαθέτει και κάποια ηγετικά χαρακτηριστικά. Καλό είναι να συζητάνε οι εκπρόσωποι των Ενώσεων για μια νέα διοίκηση στην ΕΠΟ που θα αποτελείται από μέλη-ισχυρές προσωπικότητες και για μια στρατηγική που από κοινού θα χαράσσεται και από κοινού θα εκτελείται, αλλά, κακά τα ψέματα, ο πρόεδρος θα πρέπει σε κάποια πράγματα να έχει τον τελευταίο λόγο, άρα και την ικανότητα στα δύσκολα να δίνει τη λύση.

Διότι, αν έχουμε και πάλι έναν πρόεδρο για τον οποίο θα μαθαίνουμε ότι σε κρίσιμες αποφάσεις επηρεάζεται ή και κατευθύνεται από συγκεκριμένα μέλη της διοίκησής του ή, ακόμη χειρότερα, από στελέχη της ομοσπονδίας, τότε θα έχει γίνει μια τρύπα στο νερό.

Όμως, ο τρόπος λειτουργίας της ΕΠΟ δεν είναι της παρούσης. Αυτό που προέχει είναι να μάθουμε τον επικεφαλής της αντιπολίτευσης, είτε αυτός θα προέρχεται από το χώρο των Ενώσεων είτε όχι. Γιατί έχει και αυτό την αξία του…