Αν, υποσυνείδητα, επιλέγουν Πρωτάθλημα, πολύ καλά κάνουν
«Αγώνες σαν το σημερινό με τη Βίντι είναι, λίγο – πολύ, μπελάς στο κεφάλι του Λουτσέσκου και των παικτών του, όταν βασικός στόχος τους είναι η κατάκτηση του Πρωταθλήματος και όταν τη Δευτέρα τους περιμένει ένα ακόμη ντέρμπι, με τον Παναθηναικό», έγραφα ανήμερα του αγώνα με την ουγγρική ομάδα.
Στο ίδιο άρθρο, γινόταν η εξής επισήμανση: «Ο Λουτσέσκου πρέπει να παρουσιάσει μια ενδεκάδα ικανή να πάρει τη νίκη, χωρίς, όπως τόνισε χθες, να χάσει η ομάδα την ισορροπία και τη νοοτροπία της. Κι αυτό σημαίνει ροτέισον μεν, περιορισμένο δε.
Οι πολλές αλλαγές ίσως βάλουν σε κίνδυνο την επίτευξη της νίκης κι αυτό κανείς δεν το θέλει. Ωστόσο, το ματς με τον Παναθηναικό είναι κρίσιμο, οπότε πρέπει τη Δευτέρα να εμφανιστεί μια ενδεκάδα παντοδύναμη, με παίκτες ολόφρεσκους. Το να βρεις, λοιπόν, την ισορροπία που χρειάζεται και να κάνεις τις επιλογές που θα βοηθήσουν την ομάδα και στους δύο αγώνες δεν είναι εύκολη υπόθεση. Γενικά, είναι δύσκολη δουλειά το ροτέισον, όταν πρέπει να ανταποκρίνεσαι σε δύο στόχους ταυτόχρονα και παράλληλα».
Τι αποδείχτηκε, λοιπόν, μέσα σε λίγες μέρες; Ότι ο αγώνας με τη Βίντι αντιμετωπίστηκε, υποσυνείδητα, ως μπελάς στο κεφάλι των παικτών, γι’ αυτό η ομάδα έκανε τη χειρότερη φετινή εμφάνισή της, ενώ ο αγώνας με τον Παναθηναικό αντιμετωπίστηκε ως ένας μεγάλος τελικός, γι’ αυτό η ομάδα έκανε την καλύτερη φετινή εμφάνισή της στο Πρωτάθλημα, βγάζοντας ίσως και αντίδραση μετά την απρόσμενη ήττα από τους Ούγγρους.
Αν συγκρίνει κανείς τις δύο εμφανίσεις θα δει τεράστιες διαφορές. Διαφορά στη διάθεση, διαφορά στο πάθος, διαφορά στα τρεξίματα, διαφορά στη συγκέντρωση, διαφορά στον τρόπο ανάπτυξης, διαφορά στην αμυντική λειτουργία, διαφορά στα πάντα. Δεν είναι τυχαίο. Αλλιώς αισθάνονταν οι παίκτες μπαίνοντας στην Τούμπα για να παίξουν με τη Βίντι και αλλιώς μπαίνοντας για να αντιμετωπίσουν τον Παναθηναικό. Λογικό είναι. Είναι και ανθρώπινο, όσο και να θέλουμε να λέμε ότι μια μεγάλη ομάδα οφείλει να δείχνει την ίδια σοβαρότητα ακόμη και στα φιλικά παιχνίδια.
Δύο πράγματα με ευχαρίστησαν ιδιαίτερα στη νίκη επί του Παναθηναικού. Το καλό ποδόσφαιρο που έπαιξε ο ΠΑΟΚ και η φυσική κατάσταση των παικτών του, σε συνδυασμό με την έντονη επιθυμία τους να «καταπιούν» τον αντίπαλο.
Για να είμαι ειλικρινής, φοβόμουν το τρεχαλητό των πιτσιρικάδων του Παναθηναικού. Φοβόμουν ότι αυτοί οι πιτσιρικάδες θα «σκάσουν» στα τρεξίματα παίκτες αρκετά μεγαλύτερους στην ηλικία, όπως είναι ο Μάτος, ο Βιειρίνια, ο Κάνιας, ο Μπίσεσβαρ, ο Ελ Καντουρί. Αλλά έγινε το αντίθετο. Ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, οι «γέροι» του ΠΑΟΚ εξαφάνισαν, στην κυριολεξία, τους νέους του Παναθηναικού. Κι αυτό οφείλεται αφ’ ενός μεν στη δική τους μαγκιά, στη δική τους προσωπικότητα, στη δική τους ποιότητα, αφ’ ετέρου δε στη διαχείριση που έγινε από τον Λουτσέσκου ώστε να είναι το βράδυ της Δευτέρας όσο το δυνατόν πιο «φρέσκοι» και όσο το δυνατόν πιο έτοιμοι σωματικά και πνευματικά.
Για να έρθει η νίκη επί του Αρη θυσιάστηκε το ματς με την Τσέλσι, η οποία, πάντως, φαινόταν έτσι κι αλλιώς ανίκητη. Για τη νίκη επί του Παναθηναικού θυσιάστηκε, θα μπορούσε να πει κανείς, το ματς με τη Βίντι, αλλά η αλήθεια είναι ότι και εκείνο θα μπορούσε να κερδηθεί αν ο ΠΑΟΚ είχε στοιχειωδώς καλή απόδοση και αν δεν πρόσφερε δώρο και τα δύο γκολ στους Ούγγρους. Σε κάθε περίπτωση, η ταυτόχρονη ανταπόκριση σε δύο στόχους είναι πολύ δύσκολη υπόθεση κι αν τυχόν, εντελώς υποσυνείδητα, παίκτες και προπονητής επιλέγουν ως κυρίαρχο στόχο το Πρωτάθλημα, πολύ καλά κάνουν.
Το Γιουρόπα Λιγκ δεν μπορεί να το κατακτήσει ο ΠΑΟΚ. Το Πρωτάθλημα μπορεί και ΠΡΕΠΕΙ να το κατακτήσει. Στο κάτω – κάτω, τα δύο παιχνίδια με τη Βίντι και την ΜΠΑΤΕ είναι μπροστά και μπορούν κάλλιστα να κερδηθούν για να επιτευχθεί και ο στόχος της πρόκρισης στους 32 του Γιουρόπα Λιγκ.
Από την έντυπη έκδοση της Metrsport (31/10)
