Αλήθεια… δεν ξέρουν «τι» και «ποιος» φταίει;
Είναι απλά τα πράγματα. Φωνάζουν από μόνα τους. Δεν χρειάζεται να κοπιάσεις για να τα πλησιάσεις. Εκτός και αν υπάρχει κάποιος λόγος για να μην το επιχειρήσεις. Αυτός ο λόγος όμως θα πρέπει να είναι πολύ σοβαρός γιατί κινδυνεύεις να παρεξηγηθείς και να σου καταλογίσουν μια εσκεμμένη και μεθοδευμένη απομάκρυνση σε μια συνειδητή και προαποφασισμένη συγκάλυψη, των όσων κραυγαλέων και στρεβλών βρίσκονται μπροστά σου.
Δυστυχώς στον ΠΑΟΚ για μια ακόμη φορά μέσα στη διάρκεια της πενταετίας του γενναιόδωρου μεγαλομετόχου, βρισκόμαστε μπροστά σε μια θολή κατάσταση. Το πως διαμορφώθηκε; Είναι γνωστό. Όσο και αν μερικοί επιθυμούν να το αποκρύψουν ή να το απαξιώσουν και να το αποδυναμώσουν επικοινωνιακά.
Και είναι γνωστό πλέον στους έχοντες κοινή λογική ΠΑΟΚτσήδες, για τον απλούστατο λόγο ότι δεν βλέπουν τίποτα διαφορετικό στο νέο πρόβλημα, από τα αντίστοιχα του παρελθόντος. Μια απλή επανάληψη, με τα ίδια αποτυπώματα των διαχρονικών αρρωστημένων καταστάσεων και αυτοκαταστροφικών εμμονών. Η πηγή η ίδια, οι πρωταγωνιστές επίσης στον ίδιο ρόλο. Οι ασόβαρες και ανεπαρκείς θεωρήσεις και ποδοσφαιρικές συμπεριφορές από κάποιους που εκλήθησαν να προασπίσουν την επένδυση του Ιβάν (αναφερόμαστε στους ξενόφερτους μεσσίες εισαγωγής) σε μια καινούργια έκδοση, αφήνουν με την σειρά τους τα ίδια ερωτηματικά, που δυστυχώς όμως έμειναν αναπάντητα.
Νομίζω ότι είμαστε οι τελευταίοι από τους οποίους μπορούν να ζητηθούν θέσεις κι εξηγήσεις, όπως και υπεύθυνες απόψεις για το νέο αδιέξοδο. Και αυτό γιατί σε βάθος χρόνου και από αυτήν εδώ τη δημοσιογραφική γωνιά, είχαμε κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου και είχαμε προειδοποιήσει ότι τα διαδραματιζόμενα εντός των τειχών της Τούμπας, οδηγούσαν με μαθηματική ακρίβεια σε παρενέργειες, που με την σειρά τους κουβαλούν μικρές και μεγάλες αδιέξοδες καταστάσεις. Δεν είναι λίγες οι φορές που αναφερθήκαμε στο λάθος μοντέλο διοίκησης αλλά και διαχείρισης του ρόστερ, επισημαίνοντας την αναποτελεσματικότητα και ανικανότητα των ανθρώπων στους οποίους ο μεγαλομέτοχος εμπιστεύτηκε την επένδυση του, αλλά και το όραμα της οικογένειας. Η μία απογοήτευση πίσω από την άλλη, με κορυφαία πλέον επισήμανση τις αυτοκαταστροφικές επιλογές άπειρων κόουτς.
Παράλληλα οι μανατζαραίοι και οι συμβουλάτορες έπαιξαν – προφανώς και παίζουν ακόμη – καθοριστικό ρόλο σε πολλές καθοριστικές αποφάσεις. Με το χρόνο οι παρεμβάσεις τους με την επιβολή παικτών β΄ επιλογής και την αντίστοιχη μονιμοποίηση τους στο βασικό σχήμα, έφραξαν το δρόμο σε ότι υγιές κι ελπιδοφόρο υπήρχε μέσα από τα ίδια τα σπλάχνα του λαοφιλέστατου συλλόγου. Σαρώθηκαν τα ταλέντα και καθιερώθηκαν παλτά και ημίπαλτα χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Εξαφανίστηκαν ακόμη και πετυχημένες μεταγραφές, προκειμένου να δημιουργηθεί μια «πυρίκαυστη ζώνη» γύρω από τους «αρεστούς» συγκεκριμένων μανατζαραίων. Το ένα λάθος πάνω στο άλλο, με τη στρεβλή διαχείριση του έμψυχου υλικού από μέρους των άπειρων προπονητών να προστίθεται και να επιτείνουν την διάβρωση και απαξίωση. Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις της περιθωριοποίησης σημαντικών παικτών, από τους οποίους αφαιρέθηκαν κίνητρα, ποδοπατήθηκε η προσωπικότητα τους, εξαφανίστηκε η αυτοπεποίθηση τους και δημιουργήθηκε μια χαλαρή, σχεδόν ανύπαρκτη, σχέση τους με το σύλλογο.
Αυτή η κατάσταση συνεχίστηκε, με συνέπεια παίκτες μεγάλου βεληνεκούς να μην θέλουν να μείνουν στην Τούμπα (Νομπόα, Νάτχο, Λούκας, Μπερμπάτοφ) και να κατασκηνώνουν αντίστοιχα στην Τούμπα και μάλιστα να μονιμοποιούνται, παίκτες β΄ επιλογής. Ο ΠΑΟΚ έδειχνε σαν να μην μπορεί ή σαν να μην θέλει να κρατήσει στο ρόστερ του αξιόλογες μονάδες, παίκτες με προσωπικότητα. Το έδειχνε με τις κινήσεις των υπεύθυνων τεχνικών διευθυντών, οι οποίοι σε πρώτη ευκαιρία αναλάμβαναν να στείλουν άμεσα στο παζάρι τον οποιοδήποτε ταλαντούχο νέο παίκτη αναδεικνυόταν (περίπτωση Τσίμιροτ). Κάτι το οποίο όπως αποδεικνύεται θεωρείται ποδοσφαιρικά ασύμβατο, γιατί ο υποψήφιος προς πώληση και μάλιστα πολυδιαφημιζόμενος στη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, είναι επόμενο να αλλάξει τελείως συμπεριφορές, να μην έχει τα αγωνιστικά κίνητρα που είχε και ως εκ τούτου να αυτοαπαξιώνεται.
Το ρολόι κάποιοι το παρουσίαζαν ότι δούλευε σωστά και σύμφωνα με τις επιταγές του σύγχρονου ποδοσφαίρου. Δυστυχώς όμως αυτό το ρολόι δούλευε ανάποδα και ο ΠΑΟΚ σιγά – σιγά ξεθώριασε, υποβαθμίστηκε, έχασε ότι απέμεινε στο επαναστατικό του DNA και κατέληξε να παρουσιάζεται στο τελευταίο του παιχνίδι, χωρίς ούτε έναν Έλληνα παίκτη. Και τώρα που βρισκόμαστε; Απλά να θέλουμε (έστω και καθυστερημένα) ξεχνώντας την τραγική εικόνα των πλέι οφ, να τα φορτώσουμε όλα στο νέο κόουτς, ο οποίος κι αυτός βέβαια ήρθε στην Τούμπα με τη γνωστή περίεργη διαδικασία και εισήγηση. Περνώντας τον πριονοκορδέλα, οι υμνητές του προκατόχου του που του έδιναν συγχωροχάρτια συνεχώς, πιστεύουν ότι θα του φορτώσουν τα δικά του λάθη.
Πολλές φορές αναφερθήκαμε σε κραυγαλέες αρρωστημένες ιστορίες και συμπεριφορές, χαρακτηρίζοντας τες τρελές ποδοσφαιρικές καταστάσεις. Προσπαθούσαμε μάταια όμως να αφυπνίσουμε συνειδήσεις και να ανοίξουμε φεγγίτη στο θολό ορίζοντα που είχε ο κόσμος του ΠΑΟΚ, από μια ενημέρωση στρεβλή και μεθοδευμένα συγχωρητική, για λόγους που δεν είναι της στιγμής αλλά ούτε και μας ενδιαφέρουν. Θα έλεγε κανείς ότι είναι περίεργο πως κάποιοι δεν γνωρίζουν ή μάλλον δεν θέλουν να δουν, το ποιος και τι φταίει τόσο για αυτή την πρόσφατη οπισθοδρόμηση, όσο και για τις άλλες πολλές και χαμένες μεγάλες ευκαιρίες του παρελθόντος. Η οικογένεια και ο μεγαλομέτοχος ανέχθηκαν για μεγάλο διάστημα μια αρρωστημένη κατάσταση, η οποία κάποια στιγμή θα πρέπει να κλείσει τον φαύλο κύκλο της. Ναι, ο ΠΑΟΚ είναι ένα γωνιακό μαγαζί. Δυστυχώς όμως αποτελεί και μια μεγάλη πρόκληση για τους… «καλοφαγάδες». Ας ελπίσουμε ότι αυτό το τελευταίο αδιέξοδο θα ξεπεραστεί και οι μακαρίως εφησυχαζόμενοι εκεί ψηλά στην ηγεσία, να αφυπνιστούν και να προχωρήσουν στη λύτρωση του ΠΑΟΚ και στην απομάκρυνση του από αυτές τις αδιέξοδες και συνεχιζόμενες προβληματικές καταστάσεις.
