Ακολουθώντας…(;) τον… Βλαχοδήμο
Σε κάποιο σχόλιο μου, αναφερόμενος σε αυτή την αρρωστημένη τακτική που εδώ και πολλές δεκαετίες και μέχρι σήμερα εφαρμόζει ο Ολυμπιακός, από την εποχή ακόμη του αλησμόνητου Κοσκωτά, ο οποίος με τα κλεμμένα λεφτά της Τράπεζας Κρήτης δεν άφηνε τίποτα όρθιο και διεκδικίσημο στις μεταγραφές, την είχα χαρακτηρίσει «άπληστη» και…μοχθηρή (!). Επιπρόσθετα είχα επισημάνει ότι μερικές φορές προσεγγίζει και τα όρια μιας ποδοσφαιρικής «κτηνωδίας».
Υπερβολικοί όπως και ακραίοι – το δέχομαι – οι χαρακτηρισμοί αν αναλογιστεί κανείς ότι αυτή η μεταγραφική τακτική δεν ήταν εκτός νομικών πλαισίων. Η ένσταση μου όμως - αν θέλετε και η οργή μου –στην προκειμένη περίπτωση δεν αφορά αυτή καθεαυτή τη μεταγραφική επικυριαρχία των ισοβίων πρωταθλητών. Άλλωστε, όλοι γνωρίζουν λίγο - πολύ την «φάμπρικα» που έχει στηθεί εδώ και αρκετό καιρό και τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι του λιμανιού την επιχειρούν και την επιβάλλουν. Ο καθοριστικός ρόλος του Ιταλού σούπερ μάνατζερ Ραϊόλα με τις κλασικές και καθιερωμένες ακριβές πωλήσεις και φτηνές αγορές, ισοσταθμίζει και ισορροπεί το ερυθρόλευκο μεταγραφικό ισοζύγιο κι επικοινωνιακά και οικονομικά. Εκείνο που με πειράζει και το οποίο αδυνατώ να συγχωρήσω και να κατανοήσω, είναι το γεγονός της «αρπαγής» νεαρών και ταλαντούχων παικτών, δια «παντός μέσου» και του οποιουδήποτε σκεπτικού, τον οποίο η μοίρα όπως αποδεικνύεται σε βάθος χρόνου είναι προδιαγεγραμμένη.
Τους αποκτούν τη στιγμή που δεν τους χρειάζονται και τους καπαρώνουν για να μην καταλήξουν σε ομάδες τις ποιες θεωρούν ανταγωνίστριες τους. Αυτό έχει αποδειχθεί με τον πλέον εμφατικό και τραγικό θα έλεγα τρόπο και αποδεικνύεται η συνέπεια κάθε χρονιά, χωρίς να υπάρξει η παραμικρή αντίδραση. Δεκάδες νεαροί και αξιολογημένοι, προφανώς σαν εξελίξιμοι παίκτες, οδηγούνται δίκην αγέλης μέσα στη στρούγκα περιμένοντας να τους δοθεί η ευκαιρία να διεκδικήσουν κάτι καλύτερο στην καριέρα τους.
Δυστυχώς όμως συμβαίνουν άλλα πράγματα και μέσα από απαράδεκτους δανεισμούς καταλήγουν πάντοτε στα αζήτητα. Έτσι βλέπουν τα όνειρα τους να γίνονται κομμάτια χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να αντιδράσουν. Ασόβαροι και ιδιοτελείς μανατζαραίοι και αδύναμες οικονομικά ΠΑΕ «συνηγορούν» και «συμπράττουν» στο ποδοσφαιρικό τους αφανισμό. Και αυτό γιατί γνωρίζουν πολύ καλά ποιο θα είναι το πρόβλημα και τι θα συμβεί από εδώ και πέρα. Αλήθεια, αναλογιστήκατε ποτέ, πόσα ταλαντούχα παιδιά χάθηκαν μέσα
από αυτή την αρρωστημένη διαδικασία (το σουρωτήρι των ερυθρόλευκων δανεισμών) και ποια θα ήταν η εξέλιξη τους εάν υπήρχε για αυτούς μια φυσιολογική πορεία στην καριέρα τους; Πριν από λίγες ημέρες άκουσα το νεαρό αμυντικό της Ξάνθης Δημήτρη Γούτα να μιλά στο «Metropolis 95,5» για την πιθανότητα της εκπλήρωσης ενός ονείρου του για μια μεταγραφή σε μεγαλύτερο σύλλογο. Εισακούστηκαν προφανώς οι ευχές και προσευχές του κι έκλεισε στον ολυμπιακό.
Το σκεπτικό της μεταγραφής; Ο προσωρινός τραυματισμός του Μποτία. Το ερωτηματικό όμως που προκύπτει είναι τι θα απογίνει ο Δημήτρης αν αποθεραπευτεί ο Ισπανός ή εάν ο διάσημος Ραϊόλα στείλει στο λιμάνι κάποιο από τα δικά του «περισσεύματα» όπως π.χ τον Σαντάνα. Ο νεαρός Ξανθιώτης θα έχει πρόβλημα; Πρόβλημα το ίδιο που αντιμετώπισε ο πρώην συμπαίκτης του Βλαχοδήμος – χαρισματικός και ταλαντούχος – που ξεκίνησε με καλύτερες προϋποθέσεις και όμως σε χρόνο ρεκόρ κατέληξε μέσα από τους ερυθρόλευκους στοχοποιημένους δανεισμούς στα αζήτητα. Ψάξτε σε όλα τα παραρτήματα και μετρήστε πόσα παιδιά ξεκίνησαν, πόσα έμειναν και πόσα περιμένουν ακόμη τη σειρά της απελευθέρωσης τους.
Τα περισσότερα καταλήγουν στο περιθώριο. Τα παθήματα όμως για τους νεότερους δεν γίνονται ποτέ μαθήματα. Οι επιτήδειοι μάνατζερ και αμοραλιστές παράγοντες κοιτάζουν το δικό τους συμφέρον, επιδιώκοντας μια μεταγραφή η οποία θα ωφελήσει τη δική τους πλευρά. Λίγοι είναι αυτοί (μάλλον ελάχιστοι) που μερικές φορές βάζουν και το συναίσθημα ή σκέφτονται να αρνηθούν να βάλουν τους νεαρούς ποδοσφαιριστές τους σε περιπέτειες και προδιαγεγραμμένες μοιρολατρικές καταστάσεις. προδιαγεγραμμές μοιρολατρικές καταστάσεις.
