Αυτή η φωτογραφία ισούται με χίλιες λέξεις

Ναι, υπήρξαν εποχές που η όξυνση του οπαδικού ψυχισμού και η καλλιέργεια ακραίων συλλογικών αντιπαραθέσεων  ήταν τελείως άγνωστες καταστάσεις και η απαγόρευση «μετακινήσεων» δεν είχε χώρο ούτε και στη φαντασία των φιλάθλων.

Ναι, υπήρξαν χρόνια που τα ντέρμπι ήταν γιορτές και όχι πόλεμος. Τούμπα, Χαριλάου και Καυτανζόγλειο δεν είχαν «απαγορευτικό» και δεν αποτελούσαν το «άβατο» των φιλοξενουμένων. Στις κερκίδες τους, χαιρόσουν να βλέπεις διάσπαρτες παρέες που τις αποτελούσαν γειτονιές ολόκληρες, μπερδεμένες και ανακατεμένες με συνθέσεις ΠΑΟΚτσήδων με Αρειανούς, με Ηρακλειδείς… ακόμη και με κάποιους ουδέτερους που απολάμβαναν τον «χαβαλέ», τα πειράγματα και το πανηγυράκι των αντιπάλων που δύσκολα ξεχώριζες ποια από τις δυο ομάδες υποστήριζαν!

Οι Αρειανοί κρατούσαν θέση για τους ΠΑΟΚτσήδες στο Χαριλάου και οι τελευταίοι πάντα φρόντιζαν να το ανταποδίδουν «καπαρώνοντας»  χώρο με τα γνωστά μαξιλαράκια από φελιζόλ. Φιλοξενία για όλους και στο Καυτανζόγλειο με τους κυανόλευκους να μην κάνουν διακρίσεις και χωρίς φτηνές σκοπιμότητες να υποδέχονται τους αντιπάλους σαν. .. φίλους.  Έτσι είχαν τα πράγματα σε εκείνα τα χρόνια που τα  ντέρμπι τα περίμεναν με λαχτάρα ,  για να γιορτάσουν ξεφεύγοντας από τις έννοιες και τα προβλήματα. Αλλά  και για να βρεθούν με τις παρέες τους, με τους φίλους τους, με τους γείτονές τους και πιθανόν και με κάποιους άγνωστους φίλους που μπορεί να ήταν και ομοϊδεάτες τους.

Να υποστηρίξουν και να αποθεώσουν τα ινδάλματά τους και να πειράξουν τον διπλανό τους χωρίς φόβο να παρεξηγηθούν και να έχουμε αντιδράσεις παρόμοιες με αυτές που θα είχαμε σήμερα ακόμη και εκτός γηπέδου και σε απόσταση μάλιστα μερικές φορές και χιλιομέτρων. Όμορφες αναμνήσεις μιας άλλης εποχής θα μου πείτε. Συμφωνώ απόλυτα. Άλλαξαν πολύ τα πράγματα. Και για αυτό φρόντισαν πολλοί και συγκεκριμένοι παράγοντες. Θα χρειαζόταν όμως μεγάλη κουβέντα για να βρούμε άκρη γύρω από αυτό το θέμα και για να αναφερθούμε σε όλα όσα μας έφεραν εδώ που είμαστε. Οι αιτίες είναι πολλές και σύνθετες. Γι’ αυτόν και ακριβώς τον λόγο, περιοριζόμαστε στα πιο «κοντινά» και «ευδιάκριτα». Στα αγκάθια δηλαδή της δικής μας αυλής. Ο εκφυλισμός ξεκίνησε, καλλιεργήθηκε και θέριεψε από τη στιγμή που μπήκε (πιθανόν λαθραία) στο χώρο μια χαλασμένη φάρα φανατικών οι οποίοι καθοδηγούμενοι από συγκεκριμένους παράγοντες ανωμαλίας που ποντάριζαν για την επιβίωση και καθιέρωση τους  στην όξυνση των οπαδικών αντιπαραθέσεων, αναποδογύρισαν τα πάντα.

Το μίσος αντικατέστησε το χαβαλέ,  την καλοπροαίρετη καζούρα και το πανηγύρι. Και ο αντίπαλος. . .  μεταμορφώθηκε, μάλλον «παραμορφώθηκε» σε θανάσιμο εχθρό! Τα ντέρμπι που ήταν γιορτές μπήκαν στο περιθώριο.  Η καθοδηγούμενη βία δεν άφησε τίποτε όρθιο. Εκφύλισε τα πάντα. Έτσι ήρθαν τα «βέτο», τα «απαγορευτικά» και το «άβατο». Η Τούμπα, το Καυτανζόγλειο και το Χαριλάου όπως όλα δείχνουν δε θα έχουν ξανά ποτέ την ευκαιρία να φιλοξενήσουν τις πολύχρωμες και χαρούμενες παρέες μέσα από τις οποίες δυσκολευόσουν να ξεχωρίσεις ποιοι ήταν ΠΑΟΚτσήδες, ποιοι ήταν Ηρακλειδείς και ποιοι Αρειανοί. Παλιά καλά χρόνια που δε θα ξαναγυρίσουν.

ΥΓ.  Ευχές για ένα όμορφο παιχνίδι αύριο στο Καυτανζόγλειο. Οι οπαδοί των γηπεδούχων θα είναι οι τυχεροί που θα το απολαύσουν.