Οταν η βία γίνεται καθημερινότητα, δεν είναι μόνο οπαδική είναι και κοινωνική
Είχα πολλές αμφιβολίες ότι η δολοφονία του Αλκη Καμπανού θα έβαζε «φρένο» στην βία. Αυτή που την βαπτίζουν οπαδική, αλλά η άποψη μου είναι ότι τα οπαδικά κίνητρα, πολλές φορές είναι η αφορμή και όχι η αιτία. Και είχα τις αμφιβολίες μου, γιατί κάθε φορά που γίνεται κάτι ακραίο σ’ αυτή τη χώρα, περισσεύουν οι υποσχέσεις των θεσμικών παραγόντων «θα υπάρξουν παραδειγματικές τιμωρίες», «θα ληφθούν μέτρα ώστε να μην επαναληφθούν παρόμοια φαινόμενα» και πολλά άλλα εύηχα. Ή εξαγγελίες για μέτρα που θα είχαν στόχο την πάταξη της βίας απ’ όπου κι αν αυτή προέρχεται. Το ίδιο γνώριμο σκηνικό εδώ και δεκαετίες. Λόγια από το πολιτικό προσωπικό της χώρας που μένουν λόγια.
Είτε γιατί δεν υπάρχει η βούληση, είτε γιατί μπαίνει στο ζύγι το πολιτικό κόστος. Όλα έχουν στόχο το επικοινωνιακό κέρδος, αλλά όχι την μείωση του φαινομένου. Ετσι σιγά σιγά έσπασε το αυγό του φιδιού, άλλαξε και το κοινωνικό status και πλέον η βία έχει διαχυθεί, σχεδόν στην καθημερινότητα μας. Η κοινωνία, κι αυτό φάνηκε έντονα μετά το τραγικό δυστύχημα των Τεμπών, δεν εμπιστεύεται το κράτος. Εχει αντιληφθεί το πώς διαχειρίζονται τα θέματα οι Κυβερνήσεις κι ότι από τύχη δεν έχουμε θρηνήσει ακόμη άλλα θύματα από τα νέα σκηνικά βίας το οποία εξελίσσονται σε τακτά χρονικά διαστήματα. Από το βράδυ της περασμένης Παρασκευής ένας νέος άνθρωπος χαροπαλεύει. Θύμα συμπλοκής μεταξύ οπαδών ομάδων στα Γιάννινα.
Λίγες ημέρες νωρίτερα ομάδα χούλιγκαν επιτέθηκαν σε δύο οπαδούς άλλης ομάδας, που περίμεναν έξω από το Εφετείο Αθηνών για να παραστούν σε εκδίκαση υπόθεσης οπαδικής βίας. Μαχαίρωσαν και τραυμάτισαν τον έναν εξ αυτών, μέρα μεσημέρι, σε απόσταση λίγων μέτρων από την Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών. Κι όλα αυτά ενώ εξελίσσεται η δίκη για τη δολοφονία του Αλκη.
Τελικά πόσο έχει εισχωρήσει η βία στην καθημερινότητα μας; Σε σημείο που να έχει αναισθητοποιήσει την Πολιτεία; Ή όσοι θα έπρεπε να δείξουν αντανακλαστικά και να πάρουν αποφάσεις παραμένουν αδρανείς γιατί έχουν ο καθένας τους κάποιους λόγους;
Και πώς να υπάρξει μία κοινή γραμμή πλεύσης από τη στιγμή που οι ιδιοκτήτες των ΠΑΕ, όχι μόνο δεν τολμούν να βάλουν τα χέρια τους επί των τύπων των ήλων, αλλά με τις συμπεριφορές τους διεγείρουν το μίσος των οπαδών; Ολων εκείνων, οι οποίοι μπορεί να αποτελούν μειονότητα αλλά είναι ικανοί να στερήσουν ζωές.
Σαφώς και η βία είναι φαινόμενο που δεν μπορεί να εξαλειφθεί. Μπορεί όμως να μετριαστεί. Ναι, δεν προλαβαίνουμε να εκπαιδεύσουμε νέους υγιώς σκεπτόμενους οπαδούς. Επιβάλλεται όμως να υπάρξουν μέτρα και τιμωρίες. Όχι απλώς κροκοδείλια δάκρυα και ανακοινώσεις «καρμπόν». Το έχει ανάγκη το ποδόσφαιρο, το απαιτούν όλοι εκείνοι οι οποίοι θέλουν να πηγαίνουν στο γήπεδο για να απολαύσουν το ποδοσφαιρικό προϊόν ή να κυκλοφορούν χωρίς φόβο τα παιδιά του στον δρόμο φορώντας φανέλα της ομάδας που αγαπούν.
Κι αυτοί που θέλουν ένα τέτοιο περιβάλλον είναι οι πολλοί. Οι άλλοι είναι η μειονότητα, αλλά επιβάλλεται γιατί βρίσκει πεδίο δράσης.
Αντιλαμβάνομαι ότι είναι θέμα αποφασιστικότητας της Πολιτείας και των ΠΑΕ για να αλλάξει το σκηνικό. Όπως αντιλαμβάνομαι ότι δεν θα γίνουμε Αγγλία, όπου ο εμβληματικός αρχηγός της Μάντσεστερ Γουέιν Ρούνεϊ, μπροστά στα έκπληκτα ομολογώ μάτια μου, δεχόταν υπομονετικά τον τυπικό έλεγχο του υπευθύνου ασφαλείας, πριν μπει στο Ολντ Τράφορντ.
Νόμοι υπάρχουν, αλλά δεν εφαρμόζονται. Οπότε όσο αδρανεί η Πολιτεία, μην περιμένουμε αντίδραση από τις ΠΑΕ. Ισως γιατί δεν μπορούν, ίσως γιατί δεν το θέλουν. Η Πολιτεία όμως τόσο πολύ φοβάται το κόστος; Και πότε θα αντιδράσει όταν πλέον θα γίνει ένα νέο κακό; Το χειρότερο είναι ότι ούτε δολοφονία του Αλκη ενεργοποίησε την Πολιτεία.
Ακολουθήστε τη σελίδα του metrosport.gr και στο google news
Κάντε like στη σελίδα μας στο facebook
